Física con F de Filosofía.
Ayer por la noche, estaba en la cama intentando dormir. De repente me descubrí pensando en la "paradoja" que aquel filosofo griego planteaba.
Era algo así:
La distancia entre dos puntos es siempre infinita, porque si te acercas siempre la mitad de la distancia que te separa de tu destino nunca lo alcanzarás.
Bien ha estas alturas sabemos que no es que la distancia sea infinita , sino que esta se acerca infinitamente a un número. A un número que és realmente esa distancia.
Pero como decir que és un número cuando nos es imposible calcularlo? Solo somos capaces de acercanos a él, infinitamente si, pero nunca exactamente. Y yo digo que un numero literalmente incalculable no es un número, por la propia definición de número.
Así pues concluímos que la distancia que separa dos objetos no es cuantificable en metros, centímetros ni siquiera yoctómetros.
Pero ya no se trata de la distancia. Todas nuestras queridas medidas perfectas, metro, litro, kilo, pascals, segundos... todas ellas representaciónes burdas e imperfectas de un concepto. Lo real.
Lo más parecido a dicho concepto es la propia palabra distancia (en el especifico caso de los metros). Si aceptamos distancia como abstracto y no lo intentamos cuantifícar podemos llegar a arañar la superficie de la verdad. Esa verdad que va mas allá de la tercera dimensión. Esa verdad que aún no sabemos ver.
El echo de que todo lo físicamente exacto no sea representable en lo que nosotros entendemos como el plano físico no deja de ser curioso cuanto menos. Parece obvio que algo importante nos estamos dejando, algo básico que seguramente nos obligará a reconstruir toda nuestra ciencia cuando lo encontremos. Pero ese serà el trabajo de otros.
Ni que decir tiene que ayer las pase putas para dormir...

5 Comments:
Pues yo no dormi preocupado porque nuestras medidas no fueran perfectas, ni siquiera me importa que las mias no lo sean ;-). Me costó horrores dormir pq los putos vecinos se han comprado el jodido Sing Star...
He seguit les teves paranoies i t'entenc, pero no m'atreveixo a dir si son correctes o no les teves deduccions :-).
Pq quan dius que algo esta a dos metres es cert, simplement t'estas deixant tots els decimals :-). Tenint en compte que amb la meva vista d'aguila no veig coses gaire mes petites que un milimetre... deixarme la resta d'infinits decimals en els meus calculs me la pela :-). Vamos, que no visc engoixat per la quantica precisament XD.
La reflexió que volia fer, l'idea que volia que quedés, és que el nostre sistema métric no serveix per mesurar distancies. Així de simple i rotund.
No es que ens deixem decimals, simplement es imposible representar la distancia en metres.
I el que jo dic es que es una manera molt radical de veureho :-). Que si que es pot mesurar en metres, simplement ignores decimals infinits que no serveixen per a res. Aixi humilment agafo i dun plumazo em carrego una tira infinita de numeros, que et sembla? :p.
¿El recurrente y milenario tema de contar "ovejitas" no es suficiente y tienes que recurrir a estos pensamientos fugaces?. ¡Ya te vale!.
Estoy parcialmente de acuerdo contigo, el metro, como el litro o cualquier otra unidad de medida, sólo es eso, una unidad de medida para un uso común y generalizado. Para tu propia existencia, podrías utilizar cualquier otra medida que te sea más práctica, por ejemplo: la distancia que te separa en estos momentos del bar más cercano, podría ser para tí "ladistanciaalbarmascercano", y entonces , para saber a que distancia estás de San Sebastián, calculas la cantidad de "ladistanciaalbarmascercano" que hay hasta San Sebastián y "voilá", ya lo tienes. En el caso que el objeto, lugar, persona o accidente geográfico esté mas cerca que la distancia que te separa del bareto ese , deberás dividir "ladistanciaalbarmascercano" en trocitos para saber cuantas partes de esa distancia caben hasta llegar al dichoso bar.
No sé si me explico.
Esta bien esa idea, además la distancia al bar más cercano es algo siempre conocido.
Sin duda medir medidas imposibles usando una medida modelo imposible es la manera mas lógica de proceder. Pero me sigue siendo turbador en las aplicaciones físicas y no filosoficas.
Mas que nada porque cuando enviamos un cohete al espacio con 3 valerosos y heroicos monos abordo lo estamos haciendo sobre bases fisicas erroneas (o no exactas si se prefiere). Y cuando decimos que la tierra gira alrededor del sol también, y cuando decimos que 2 manzanas + 2 manzanas = 4 manzanas, y etc etc.
Todo nuestro supuesto conociemiento se basa en una infinita inexactitud.
Osease que no sabemos nada correctamente.
Publica un comentari a l'entrada
<< Home